Ο εναγκαλισμός του Φιδιού με τον Διάβολο, το όνειρο της Εύας για την απώλεια του Παραδείσου, ο θρήνος της Φύσης για τη βακχική σφαγή του Πενθέα. Η ακραία εικονοπλαστική, οριακά βλάσφημη αναγεννησιακή γλώσσα του Τζων Μίλτον και τα αρχετυπικά σχήματα υπερβολής των Βακχών του Ευριπίδη μετατρέπονται σε άμορφα ηχητικά σύννεφα, αλυσιδωτά grooves, ηχητικές συνυπάρξεις και συγκρούσεις. H σημασιολογία των λέξεων υποκαθίσταται από το ακουστικό και οπτικό τους αποτύπωμα.

Ένα υπερβατικό φωνητικό τρίο, μια ογκώδης χορωδιακή μάζα, διαδραστικά φώτα και προβολές, μαζί με τον ηλεκτρονικά επεξεργασμένο ήχο του κλασικού αρμονίου και του κοντραμπάσου, στήνουν μια οπτικοακουστική μηχανή γλωσσικών μετασχηματισμών. Η μηχανή θα εμβολιστεί από μια βίαιη φωνή με ρίζες στο ακραίο μέταλ, η οποία πρώτα θα ισοπεδώσει και στη συνέχεια θα θέσει νέους όρους ισορροπίας στο σύνολο, προσπαθώντας να βρει χώρο να συνυπάρξει.

Το έργο του Νίκου Γαλενιανού είναι ένα ιδιόμορφο ορατόριο, βασισμένο στην αλληγορική δύναμη δύο πανανθρώπινων κειμένων. Οι θεατές-ακροατές βυθίζονται σε μια αλληλουχία σύγκρουσης – βίας – αιώρησης – αποδοχής, ελεύθεροι να ερμηνεύσουν τα γεγονότα μέσω των δικών τους ελεύθερων συνειρμών και συνειδήσεων.