Το 2025, το μουσικό σύνολο àktapha παρουσίασε την πρώτη του απόπειρα μουσικού θεάτρου με κέντρο την Ιφιγένεια του Ευριπίδη, όπου η αφήγηση ισορροπούσε ανάμεσα στον ήχο, την κίνηση και τον λόγο, ο οποίος χρησιμοποιούνταν όχι μόνο ως φορέας νοήματος, αλλά και ως αφορμή για την εξερεύνηση της εκφραστικής δύναμης της ανθρώπινης φωνής. Μετά από ένα χρόνο, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Θέμελη Γλυνάτση, το μουσικό σχήμα αναδιαμορφώνει το έργο του και το επεκτείνει πέρα από τα όρια του μύθου της Ιφιγένειας.

Στη νέα του εκδοχή, το έργο καταπιάνεται με την κατασκευή της πίστης, την τραυματική εμπειρία της θυσίας και τη μοναξιά του πιστού, που εκτείνεται από μια ασαφή προϊστορία μέχρι τις σύγχρονες εκφάνσεις της θυσιαστήριας λειτουργίας. Μέσα σε ένα ιδιαίτερο εικαστικό τοπίο καταστροφής και αναδημιουργίας, οι àktapha, τόσο ως μουσικοί όσο και ως θεατρικοί περφόρμερ, χτίζουν παράλληλες ηχητικές, λεκτικές και κινησιολογικές βιογραφίες του θύματος, του πιστού και του απόντος θεϊκού στοιχείου για να μιλήσουν για τη θυσία ως τελετουργία, ως καλλιτεχνική διαδικασία, ως οντολογική ακρότητα και ως πολιτική ματαίωση.